Last minute rush!

Last-minute rush! Happens in everyone’s life, and many times. The chance of missing a train, reaching late for a movie or not being able to reach on time to office creates a rush. We try to get ready, to maintain the time, but in that process of rushing, we miss something. More often than not, we are able to make it on the time for which we do make haste, but miss something even more essential for the day, something like a laptop, charger, entry card or something – which keeps bothering us throughout the day. You will not be fully present in yourself while running at this breakneck speed.

What’s the benefit of such a hurry? Well, it’s never intentional. It is just situational. But the real question is do we create such a situation or allow it to happen? Yes, sometimes in greed to spend some more time in bed in the morning, we get late for office. Sometimes in the office, a meeting gets stretched, we are not able to get out of it, and a delay happens. Occasionally, social functions hold us up till late, even though we are not required there. Sometimes even friends force us to spend a few more minutes with them, which results in a hectic hustle.

To avoid such a situation is many times in our hands. It needs a bit of time management, setting up of priority and to a certain extent social skills. If it is about an individual schedule, which you are unable to maintain, better to review your schedule, apply some of the lessons of time management and re-work your routine. This can be the case for those who get up late in the morning and miss office time. If there are hundreds of things taking up your time, coming one after another on your table, better to work on prioritisation skills. However, in a few events, you get stuck because of the inability to say that you have to leave. It happens informal events where your seniors are present, it also happens in social functions where elders are pressing for your presence. But a bit of soft voice, requesting tone and language of seeking approval would perhaps help in getting a safe and timely exit.

In short, if you do not want to rush without combing your hair or getting your tie knot properly, do manage the time and situation in such a way that it doesn’t affect your fixed scheduled tasks. Because some programmes in your diary are not flexible, eg train or flight, office or meeting. Some of them may certainly be less important than the activity which is taking longer to finish, but still, they are unavoidable and hence time should be respected. So, remember, setting the priority, allocation of time and asking for exit is not dependent only on the importance of the next event, but also on the urgency and avoidability. If something next is avoidable, no problem in getting late there. So, no need to rush. But if you ever rush, there is a chance that you will miss something which will tickle you the whole day. To avoid that irritation, avoid rush.

યા હોમ કરીને કૂચ કરી જ દેવી, ફતેહ આગળ મળવાની જ છે

બકરીને રસ્તામાં આગળ વધતા વચ્ચે પથ્થર આવે તો તે કાં તો તેને ઓળંગી જાય છે અથવા તો વળાંક લઈને આગળ નીકળી જાય છે. બકરી જેવું જાનવર પણ રસ્તામાં આવતા વિધ્નોથી અટકતું નથી, પાછું વળતું નથી, તો વિચારો કે આપણા નક્કી કરેલા ધ્યેય સુધી પહોંચવામાં જો વચ્ચે કોઈ અવરોધ આવે તો અટકી જવું હિતાવહ છે? જરાય નહિ. ક્યારેય માર્ગમાં આવતા અંતરાયને તમારા પર વિજય ન મેળવવા દેશો, તેમને કારણે પોતાનું લક્ષ્ય ન છોડશો. કેમ કે જે સરળ રસ્તો પકડી ને ચાલે છે તેનું જીવન એવું સામાન્ય બની રહે છે કે તેની નોંધ તે પોતે પણ લઇ શકતા નથી, તો પછી સમાજ તો તેને શું ઓળખવાનો.

જીવનમાં જેમણે પણ કઈંક અસર છોડી જાય તેવું કામ કર્યું છે તેઓએ માર્ગમાં આવતા વિઘ્નોને પાર કરવાનું કાષ્ટ વેંઠયું છે. તેઓને સામા પ્રવાહે તરવું પડ્યું છે. જો હોડીને પવનના આધારે તરતી મૂકી દઈએ તો તે ક્યારેય બંદરે ન પહોંચે. એટલા માટે જ વહાણોમાં સઢ ચડવા પડે છે અને હોડકાઓમાં હલેશા મારવા પડે છે. તેમાં આળસ કરનારને પરિણામ તરત જ મળી જાય છે – નિષ્ફળતા. આવી સફળતા કે નિષ્ફળતાનો પુરેપુરો દારોમદાર આપણી મહેનત અને કોઠાસૂઝ પર રાખે છે. ક્યારે કપરા ચઢાણ ચઢીને પર્વતો ઓળંગવા કે ક્યારે ખીણમાં ઉતારીને આગળ વધવું તે વ્યક્તિના શાણપણથી નક્કી થાય છે પરંતુ તેના માટે મહેનત તો કરવી જ પડે છે. ક્યારેય પણ એવું બનતું નથી કે બીજાના જોરે આખી સફર ખેડાઈ જાય, વિના પ્રયત્ને પહાડ ઓળંગી જવાય.

કહેવાય છે ને કે ‘બેઠેલાનું બેઠું રહે વિમાસણે વેળા જુએ નહિ વાટ જી’, તેમ જ તો આપણે પણ હડપ કરીને વાટ ન પકડીએ, અને ભલે હળવે હળવે પરંતુ ચાલતા ન રહીએ તો આપણું ભાગ્ય પણ વિમાસણે જ પડ્યું રહે. આમેય ક્યારેય સાંભળ્યું છે કે સુતેલા સિંહના મુખમાં મૃગ પ્રવેશ્યું હોય? આખરે એ જ તો સંસારનો નિયમ છે, સિંહે એટલે કે જંગલના રાજાએ પણ પોતાનો શિકાર તો જાતે જ કરવો પડે છે. અને જો સિંહ એ કામ પણ ન કરે તો ક્યારેક સસલા પણ તેને છેતરીને કુવામાં કુદાવી દે. વ્યક્તિ કાર્યશીલ રહેવાથી ન માત્ર પ્રગતિ કરે છે પરંતુ દુનિયાની સમજણ અને શાણપણ પણ હાંસલ કરે છે. જે ફરે તે ચરે અને તેનું જ મગજ ચાલે, નહીંતર જરૂર મંદ પડી જાય અને ધીરે ધીરે બહેર મારવા લાગે. ઉમર જતા જે ડિમેન્સિયા એટલે કે ભૂલવાની બીમારી થાય છે તેનું કારણ પણ એક એ જ હોય છે કે મગજનો ઉપયોગ ઓછો થાય છે. કૂતરો પણ જો નિયમિત ન દોડે તો ચંપલો થઇ જાય છે, તેના પગના હાડકા વળી જાય છે અને તેમાં શક્તિ રહેતી નથી.

ઉપરાંત એ પણ હકીકત છે કે જે મહેનત કરે છે તે ક્યારેય એળે જતી નથી, આજે નહિ તો કાલે તેનું પરિણામ તો મળે જ છે. ગીતાનો સંદેશ પણ એ જ કહે છે કે કરેલું કઈંક વિફળ જતું નથી, પરંતુ ફળની આશા રાખવી પણ નાહક છે. તેનો સ્પષ્ટ અર્થ તો એ જ થયો કે આપણે મહેનત કરવા પરનો અધિકાર જતો કરવા જેવો નથી, રસ્તામાં અંતરાય આવે તો તેને ઓળંગવા કે વળાંક લઈને પાર કરવાનો પ્રયત્ન તો આપણે કરવો જ જોઈએ અને કરવો જ પડશે. જે લોકો અહીં ચૂક કરી જાય છે તેઓ કોઈ જ રીતે ફળના અધિકારી બની શકતા નથી તે તો નિશ્ચિત જ છે. પરંતુ જે કોઈ બકરીની માફક ધીમે ધીમે આગળ વધ્યા કરે છે તે ખરેખર ખુબ સારી પ્રગતિ કરે છે અને સંતોષકારક પ્રતિષ્ઠા પણ પ્રાપ્ત કરે છે. જયારે પણ તક મળે અને આવશ્યક હોય ત્યારે નિશ્ચય કરવામાં જરાય વિલંબ કે દ્વિધા ન થવી જોઈએ, નિર્ણય તુરંત અને સ્પષ્ટ હોવો જોઈએ – યા હોમ કરીને કૂચ કરી જ દેવી, ફતેહ આગળ મળવાની જ છે.