Missing the deadline? What will you do?

Have you ever come across a situation when the deadline is looming large over your head and the task is yet not ready for delivery? In such a situation, there are two kinds of approaches that different people take. One possibility is to extend the deadline to deliver the task later. Another chance is to put in all the available resources and handover whatever best is possible in the given time. In both these approaches, there are positives and negatives. In the first one, we can buy more time to deliver a kind of result we would have wanted to, or was expected from us. In the second method, we at least meet the timeline and deliver something – which might be a workable solution and if required can be improvised later.

In the time of ‘everything needed urgently’, it is really difficult to meet deadline for each and every mundane task. At this point, we have a choice – either to deliver or not. In case nothing is delivered, whole chain of action is disturbed. But delivering a workable result in time might help the next order of event to maintain the schedule. Therefore, in the tasks which are part of a whole big series of projects, it is always better to produce a good possible result in the timeline – rather than waiting to have the best outcome later. It should be remembered that good is not an enemy of the best, rather it is a step towards it. Something is always better than nothing in most of the situations.

Quality is still valued by people. There are eyes which can look at the fine details and appreciate the efforts behind it. Some projects require best of the possible outcomes which meets expected characteristics. Rushing to meet the deadline may actually jeopardise the whole intention behind that design. In case you are working on such a task, better to request for more time than pushing forward something that is average. In fact no piece of art has been created in a pre-decided block of time. Most of the brilliant authors and painters have never adhered to timeline. Many of the people who have given more significance to quality have denied to be abided by a time bound approach. How creativity can be invoked in a day job? In such projects, extending timeline, missing the deadline, and working for the best output is a better strategy.

To sum up, in some of the projects, time is of essense while in others quality is of utmost importance. If one is able to identify the nature of the task and decide what is expected within certain period, it becomes easy to deliver the final result. Maintain timeline where the outcome is time bound, but where the product in itself is the result, quality should be focused on. Difficult to give a tailor made final formula that fits all situations, but it is logical and certain that most of the events and projects could be categorised in these two types: time sensitive and quality sensitive. So, next time, when you are about to miss the deadline, see whether it is a time sensitive or a quality sensitive project and decide your approach towards outcome accordingly.

તમારો પહેલો પ્રતિભાવ ચકાસો: તમે પણ કોઈ વલણનો શિકાર તો નથી બની રહ્યા ને?

વ્યક્તિમાં આત્મવિશ્વાસ કેટલો છે તેના આધારે તેની પર્સાનિલીટી એટલે કે વ્યક્તિત્વ નક્કી થાય છે. જે વ્યક્તિ ‘આઈ કેન’ નો અભિગમ ધરાવતો હોય તેનો આત્મવિશ્વાસ વધારે હોય અને પરિણામે તેની પર્સાનિલીટી થોડી આગ્રહી અને દ્રઢ હોય તેવું જોવા મળે છે. તેની સામે ‘જોઈશું, થશે તો કરીશું’ જેવો અભિગમ ધરાવનારનું વ્યક્તિત્વ અનિશ્ચિતતાભર્યું હોય છે. તેનામાં નિર્ણય લેવાની ક્ષમતા ધીમી હોય છે અને તેના પર અમલ પણ ધીમે ડગલે કરે છે. ત્રીજી વ્યક્તિ કે જે ‘નહિ થઇ શકે’ નો એટીટ્યુડ રાખતી હોય તે સરળ કામોમાં પણ વિઘ્નો શોધે છે અને કેવી રીતે કામ કરવું મુશ્કેલ છે અથવા તો અશક્ય છે તેના પર વધારે ધ્યાન આપે છે.

આ ત્રણેય પ્રકારના અભિગમ ક્યારેક વ્યક્તિમાં નિહિત હોય છે અથવા તો તે સમય જતા સંગત અને અનુભવને કારણે વિકસાવે છે. જેવો અભિગમ વિકસાવો તેવી જ ક્ષમતા ઉદ્ભવે છે તે વાત પણ સાચી સાબિત થયેલી છે. જેનામાં કામ કરી શકવાનું કોન્ફિડન્સ હોય તે કામ કરવાના તરીકા પણ શોધી કાઢે છે. કહે છે ને કે મન હોય તો માળવે જવાય તેનો અર્થ જ એ છે. જે વ્યક્તિ નેતિ નેતિ કર્યા કરે તેનામાં નકારાત્મકતા ઘર કરતી જાય છે અને પરિણામ એવું આવે છે કે તેનાથી કોઈ વાતમાં હા પડાતી જ નથી. તેની જીભ પર જાણે નનૈયો ચોંટી ગયો હોય તેમ દરેક વાતમાં પહેલા તો તેનો જવાબ ના જ હોય છે. જેને કૈંક કરવાની તમન્ના હોય તે ધીમે ધીમે પહાડ ચીરીને પણ માર્ગ કરી લે છે જયારે જેને કઈ જ ન કરવું હોય તે માર્ગમાં પડેલા પથ્થરને જોઈને નિરાશ થઇ જાય છે. એકવાર આદત પડી જાય પછી આવું અનાયાસે જ થઇ જાય છે. ત્રીજી વ્યક્તિ કે જે પોતાને વિચારીને કામ કરનાર ગણાવે છે તે પણ જો આદત અને અભિગમથી જ ‘જોઈશું’ કહેતી હોય તો તેમાં વિચારક્ષતિ સ્પષ્ટ જણાઈ આવે છે.

આવા અભિગમ કે માનસિકતાને આપણે આશાવાદી કે નિરાશાવાદી વલણ તરીકે પણ ઓળખાવીએ છીએ. જયારે કોઈ વાત વલણ બની જાય ત્યારે તેને બદલવું મુશ્કેલ બને છે. ચકાસીને, વિચારીને હા કહેવી, ના કહેવી કે નિર્ણય ન લઇ શકવો એ આપનો સ્વભાવ કહેવાય પરંતુ જયારે વિના વિચારે હા, ના કે ખબર નહિ જેવા ઉદગારો નીકળે અને જો તે સતત એકસમાન જ નીકળે તો તે વલણ બની ગયું કહેવાય. આ વલણ અને અભિગમથી જ વ્યક્તિ પોતાની ક્ષમતા ઘડે છે. કેટલાય દાખલ છે કે પરિસ્થિતિ નહિ પરંતુ વ્યક્તિના અભિગમથી જ યુદ્ધના પરિણામ બદલાય છે. તદ્દન અશક્ય લગતા કામ એવી વ્યક્તિઓએ કરી બતાવ્યા છે જેમને લાગતું હતું કે ‘થઇ જશે’ તો તેની સામે તદ્દન સરળ કહી શકાય તેવા કર્યો એવા લોકોના હાથે નિષ્ફળ ગયા છે જેઓની માનસિકતા તક નહિ પરંતુ તકલીફ જોવાની હોય. જે લોકો નિર્ણય કરવામાં કાચા રહી ગયા તેમને કારણે જીતેલી બાજીઓ હરાઈ ગઈ છે, આવેલી મોટી તકો હાથમાંથી સરી ગઈ છે.

તમને કોઈ વ્યક્તિ કામ કરવાનું કહે તો તમારો પહેલો પ્રતિભાવ શું હોય છે તે ચકાસો અને જુઓ કે તમે પણ કોઈ નિશ્ચિત પ્રકારના વલણનો શિકાર તો નથી બની રહ્યા ને?